Actueel.

Column: Zwerven door mijn hoofd

Korte verhalen: Professioneel chatten

ma 31 mei 2021 - Martin Reekers

Ik wou dat ik kon zwerven
door de wereld
in mooi weer
of in warme regen
De eerste stap vereist het lef
dat ik ontbeer...
Van echte durf beroofd,
kan ik enkel zwerven,
zwerven door mijn hoofd…


Professioneel chatten
Ik lig overhoop met mijn bank. Nou ja met de website van mijn bank. Ik kreeg een brief waarin stond dat ik gegevens moet aanleveren in een formulier dat automatisch ‘oppopt’ als ik op de knop ‘beleggen’ druk. Ik kan echter geen knop met die naam ontdekken en ik besluit te gaan chatten met de klantenservice van de bank. Wat zouden dat voor mensen zijn?, vraag ik me af. Wat voor bestaan leiden die? Hun menszijn lijkt gereduceerd tot een naam in een hokje. Hoe zouden klanten met deze medewerkers omgaan? Zeggen ze gedag, stellen zij zich voor of komen zij plompverloren bot met hun probleem? Wetend hoe sommige van mijn medeburgers omgaan met anderen in face-to-facecontact, vrees ik het ergste. “Hallo, ik ben Lucienne, waarmee kan ik u van dienst zijn?”, staat er in het hokje. “Dag Lucienne", typ ik, "ik moet een knop intoetsen van jullie, maar die knop hebben jullie me niet gegeven.” Zo ontstaat er een conversatie over de queeste naar mijn heilige graal: de beleggingsknop. Ergens in de zoektocht ontdekt Lucienne dat mijn vrouw de knop wel heeft. “Ah, grap ik tegen Lucienne, een genderdingetje van jullie?” “Ha, ha, nee ik hoop het niet”, typt Lucienne. “Kan het te maken hebben met mijn browser?” Ik zeg het om Lucienne te imponeren want eigenlijk heb ik geen idee wat ik zeg, ik praat gewoon na wat ik een vriend van mij eens hoorde zeggen. Geen antwoord. Ik zie een puntenlijntje golven dat aangeeft dat Lucienne aan het typen is, maar er verschijnt geen tekst. Misschien was mijn browseropmerking belachelijk en durft ze dat niet te zeggen, de schat. Ik krijg de neiging die pauze te gebruiken om over koetjes en kalfjes te gaan typen. “Zit je ook aan de koffie? Wat een takkenweer vandaag he? Heb jij al plannen voor de vakantie?” Ik onderdruk de neiging en uiteindelijk geeft Lucienne mij het advies te bellen zodat ik onder directe begeleiding mijn doel kan bereiken. Waarschijnlijk heeft zij mijn digibetisme gediagnosticeerd en besloten dat paardenmiddelen geboden zijn. Ik bel, benieuwd naar hoe haar stem zal klinken. Mijn nieuwsgierigheid verdampt als een zakelijke mannenstem mij naar de knoppen helpt.

Hoe zou Luciennes dag eruitzien? De hele dag, ontdaan van elk echt menselijk contact, chatten over onbenulligheden met tot lettertjes gereduceerde klanten? Wat vertelt Lucienne aan haar partner als ze antwoord geeft op de vraag: ”Hoe was jouw dag, schat?”

“Welnee”, zegt die vriend van die browser. Lucienne bestaat niet echt. Die chatboxconversatie wordt gedaan door een algoritme, daar komt geen echt mens aan te pas!”. “Mijn Lucienne een algoritme?", roep ik ontgoocheld. “No way!”


Martin Reekers (1951) schrijft regelmatig voor LoopbaanVisie, het onafhankelijke vakblad voor professionele loopbaanadviseur en publiceert boeken binnen het domein mens en werk. Onlangs verscheen zijn boek Een sleutel naar het walhalla: Openingen voor een mooie pensioenbeleving bij uitgeverij Kloosterhof. Hij is tevens cartoonist. Cartoonisten proberen de werkelijkheid vanuit andere, vaak onverwachte, perspectieven te belichten. Precies dat probeert Martin ook met zijn columns te doen. Soms vederlicht met een vleugje absurdisme, soms wat meer filosofisch, maar altijd afgeblust met een scheutje humor.