Actueel.

Loopbaanplanning?

wo 15 jun 2011 - Frank van der Mijn

Laatst kwam ik via het onvolprezen medium LinkedIn CP tegen, met wie ik zo’n 22 jaar geleden in Indonesië studeerde. Zij deed iets met voorlichtingskunde, ik iets met boshuishoudkunde, een term waar ik maar niet aan kon wennen en die mij evenmin sexy in de oren klonk. We verloren elkaar uit het oog en trokken onze sporen in leven en werk. Hoe die sporen eruit zagen, deelden we elkaar mee in een hernieuwde ontmoeting kortgeleden. Grappig genoeg bleken onze wegen vergelijkbaar. De één een kuil en hobbel hier, de ander een dip en  drempel daar, maar grosso modo een mooi zandpad, vaak beschenen door een stralende zon en omzoomd door rijen aanmoedigende mensen.

Zij had in Vietnam geleefd, kreeg daar kinderen onder omstandigheden waar je later niet meer aan wil denken, kreeg te maken met een doodzieke echtgenoot, pendelde vervolgens heen-en-weer tussen Amsterdam en het zuiden des lands en ook tussen de ene en andere baan. Ik had in Indonesië geleefd, kreeg daar kinderen onder omstandigheden waar ik later niet meer aan wilde denken, kreeg te maken met een doodzieke echtgenote, ging zelf ook bijna dood, pendelde vervolgens heen-en-weer tussen Amsterdam en het oosten des lands en ook tussen de ene en andere baan. De Nix-generatie, vertelden we elkaar schamper lachend, terugdenkend aan moeilijke jaren.

Het verschil tussen al onze banen bleek vergelijkbaar onnavolgbaar. Zij was directeur van een school geweest, had als adviseur bij de bloemenveiling gewerkt, als consultant in de internationale sector en bleek recent zzp-er te zijn geworden. Al die banen tussendoor zijn me inmiddels ontschoten. Ik was manager van een opleidingsinstituut geweest, secretaris van wetenschappelijke programma’s, adviseur internationale samenwerking en inmiddels zzp-er. Al die banen tussendoor zijn me inmiddels ontschoten. Hadden we het zo gepland? Nee, we hadden het niet zo gepland. Hadden we het zo gewild? Ja, we hadden het zo gewild. Hadden we enig idee van richting? Nee, we hadden zelden idee van enige richting.

Loopbaanplanning. Als loopbaanprofessional, onder meer bij Van Ede, ben ik er dagelijks mee bezig. Geef ik met mijn leven en loopbaan dan wel het goede voorbeeld? Want hoezo loopbaanplanning? Het overkwam me, het gebeurde aan me en het ging soms alle kanten op. Sinds kort begrijp ik dat CP en ik onze tijd ver vooruit waren. Je kunt je loopbaan niet plannen. Wel kun je ontdekken wat je talenten zijn, wat je inspireert en wat je zou willen bijdragen. Dat vertaalt zich in het Nieuwe Werken niet meer als gefixeerde functie of als de juiste match tussen talent en arbeidsmarkt. Dat is het Oude Werken. In het Nieuwe Werken ben je steeds op zoek naar die plekken waar jouw talenten, inspiratiebronnen en bijdragen op de meest vitale wijze samenkomen. Dat kan er elk jaar anders uitzien. Want de markt verandert en jouw aanbod verandert mee; overigens ook in omgekeerde volgorde. Ja, dat voelt soms alsof je zwemt en zweeft. Nee, je bent niet aldoor gelukkig. Ja, je bent voortdurend in beweging en dus steeds jezelf aan het uitvinden en vernieuwen. Ja, je blijft er jong bij.

Soms is het zo fijn als je je leven achteraf zin kunt  geven, als blijkt dat die Nix-generatie best wel wat in zijn mars heeft, als blijkt dat je in de geschiedenis al geschiedenis schreef door vanuit toekomstige motieven je leven te leven. Ik zal mijn kinderen eens vertellen dat ik ondanks mijn prehistorische manier van leven en werken (hun woorden) best nog met de tijd meekan.