Actueel.

Zwerven door mijn hoofd

Korte verhalen: Geen weg terug

ma 03 feb 2020 - Martin Reekers

Ik wou dat ik kon zwerven
door de wereld
in mooi weer
of in warme regen
De eerste stap vereist het lef
dat ik ontbeer...
Van echte durf beroofd,
kan ik enkel zwerven,
zwerven door mijn hoofd…


Geen weg terug
In de top tien van dingen waaraan ik een hekel heb, staat wachten op de trein hoog genoteerd. Met stip! Ik heb een talent voor het aankomen op het perron op het moment dat de trein die ik moet hebben de deuren onverbiddelijk sluit. Daarvoor word ik vervolgens beloond met de maximaal mogelijke wachttijd op de volgende trein. Niet zelden verschijnt dan op het vertrektijdenbord dat die trein niet rijdt, waarmee de NS mij dan vergast op extra onthaasttijd. Die zee aan nietsdoenminuten brengt mij vaak in de verleiding de tijd te doden met het eten van snacks. Ik ben zielig omdat ik de trein gemist heb en dan mag ik van mijzelf best een satékroket. Verveeld peuzelend aan mij kroket probeer ik dan de perronklok vooruit te kijken in de ijdele hoop dat mijn kinesthetische gave zich eindelijk openbaart. IJdele hoop. Heel af en toe wordt de verveling van het wachten even doorbroken door een incident. Een meisje op torenhoge stilettoheels waarvan één van de hakken afbreekt zodat zij voort moet strompelen als een aangeschoten hinde. Of een kind dat met de eerste lik een bolletje ijs uit het hoorntje wipt, beteuterd een moment naar het effect daarvan op het perron staart, alvorens het op een krijsen te zetten. Toegegeven, vuig leedvermaak van mijn kant, maar het helpt mij door mijn wachttijd.

Laatst echter, voltrok zich een incident waarbij ik het gevoel kreeg te figureren in een scene van een film waarvan ik zowel de verhaallijn als voorgaande en de volgende scenes niet kende. Ik stond zoals gebruikelijk mijn wachttijd weg te eten en zag een wat zwaarlijvige man aankomen met twee enorme rolkoffers. Hij zette die naast me neer, lachte me toe en zei hijgend: ”Ik kom zo terug.” Hij liep weg om een paar tellen later mij voorbij te lopen met nog twee kingsize rolkoffers die hij een stuk verder op het perron neer zette. Ik zag nu dat hij zich etappegewijs verplaatste door steeds twee koffers een stuk te verplaatsen om dan terug te komen voor de volgende twee. Toen hij de koffers naast me kwam oppikken zei ik: “Zo dat ziet er serieus uit!” Hij keek me aan, lachte en zei: “Ik kom niet meer terug hè... nooit meer!” Ik zag hem verdwijnen in de tunnel onder het spoor. Ik had hem willen helpen dragen maar had zelf de handen vol.

Onwillekeurig ging ik fantaseren naar de voorafgaande en volgende scenes. Was hij zojuist, wegens overspel, uit huis gegooid door zijn woedende partner en had hij na een razendsnelle boedelscheiding zijn bezittingen in zijn vier koffers gepakt en was hij op weg naar de trein richting een nieuwe toekomst? Of had hij na jaren sappelen aan de lopende band eindelijk genoeg gespaard om met zijn in vier rolkoffers samengepakte schamele bezit opnieuw te beginnen op een tropisch eiland waar de biertjes altijd koud zijn en de palmen langzaam ruisen in een frisse wind van zee? Ik zal het nooit weten en vroeg me af of mijn fantasieën over zijn toekomst stiekeme invullingen zijn van de levensscenes die ik mijzelf toewens… Spelend met die vraag stapte ik in de inmiddels gearriveerde trein. De trein naar huis. Want ik ben iemand die los van geheime fantasieën kan zeggen: “Ik kan naar huis...altijd!”


Martin Reekers (1951) schrijft regelmatig voor LoopbaanVisie, het onafhankelijke vakblad voor professionele loopbaanadviseur en publiceert boeken binnen het domein mens en werk. Hij is tevens cartoonist. Cartoonisten proberen de werkelijkheid vanuit andere, vaak onverwachte, perspectieven te belichten. Precies dat probeert Martin ook met zijn columns te doen. Soms vederlicht met een vleugje absurdisme, soms wat meer filosofisch, maar altijd afgeblust met een scheutje humor.



Geef hieronder uw reactie op dit nieuwsitem

Leave this one empty:
Naam:
Don't fill in data here:
Reactie:
Don't put anythin in here:
Nog geen reacties geplaatst