>>Deze column verscheen in LoopbaanVisie 2026-2 over ‘belemmering'<<
‘Wat houdt je tegen?’ Een mooie open vraag in veel situaties. Ontslag nemen, een wereldreis maken, opleiding volgen, solliciteren, relatie verbreken, blijven zitten waar je zit. Een vraag die aan het denken kan zetten, als de loopbaancoach goed doorvraagt.
Soms bestaan belemmeringen alleen in de fantasie van de loopbaancliënt. Soms zijn belemmeringen tastbaar voor de cliënt maar onzichtbaar voor de buitenwereld. Angst bijvoorbeeld. Angst om nieuwe contacten te moeten maken als je verlegen of introvert bent. Je weet wat je hebt maar niet wat je krijgt. Angst om nieuwe collega’s niet goed te verstaan als je slechthorend bent. Angst om het werktempo niet te kunnen bijhouden als je hersteld bent van longcovid.
Een belemmering kan ook gewoon zeer concreet zijn. Een partner die veel tijd en aandacht vraagt. Een familielid dat afhankelijk is van jouw mantelzorg. Een medische diagnose die betekent dat je kans om oud te worden misschien hooguit 50 procent is.
Ook de loopbaancoach loopt zelf tegen belemmeringen op. Ga ik door in dit vak of wordt het tijd om iets anders te gaan doen? Hoe zinvol is het nog om met iemand over zijn cv te praten? Blijf ik zzp’er of zoek ik toch iets in loondienst? Kan ik wel een goede coach zijn voor een cliënt die 20 jaar ouder of jonger is dan ik? De wereld verandert zo snel, zelfs met AI houd ik het niet meer bij, wat hebben ze nog aan mij?
Zolang de overwegingen alleen in je eigen hoofd – of in dat van de cliënt – zitten, ontstaat er geen of weinig beweging. Praten helpt. De cliënt mag hopen dat de coach een goede luisteraar is, die durft door te vragen en die niet al bij voorbaat conclusies trekt over wat ‘goed’ of ‘niet goed’ is. Die ruimte geeft om je eigen keuze te maken, of zelfs geen keuze te maken.
Wat houdt je tegen? Zelf maak ik me soms boos over een concrete belemmering die ik in het dagelijks leven tegenkom. Voor een vergadering arriveer ik bij een kantoorgebouw dat nauwelijks toegankelijk is voor mensen die slecht ter been zijn, die lopen met een wandelstok of die evenwichtsproblemen hebben. Geen leuning te bekennen buiten op de toegangstrap. Dat mocht blijkbaar niet van de architect, denk ik dan. Als iemand met een auto komt lukt het wel, via de parkeergarage. Blijkbaar zijn alle werknemers hier gezond van lijf en leden, of ze komen nooit lopend naar hun werk. Kan gezond verstand hier een goede oplossing voor bedenken? Wat houdt de beslissers tegen?
Els Ackerman
Praktijk voor Loopbaanadvies en Coaching
Lid Noloc kennisprofessionals