Actueel.

Column: Zwerven door mijn hoofd

Korte verhalen: Smart

ma 02 nov 2020 - Martin Reekers

Ik wou dat ik kon zwerven
door de wereld
in mooi weer
of in warme regen
De eerste stap vereist het lef
dat ik ontbeer...
Van echte durf beroofd,
kan ik enkel zwerven,
zwerven door mijn hoofd…

Smart
Verdorie, ik ben mijn smartphone verloren met daarin mijn OV-kaart. Behalve de telefoon mis ik nu mijn agenda, mijn rekenmachine, mijn routeplanner en spoorboekje, mijn spelcomputer, mijn digipas voor de zakelijke mail, de afstandsbediening voor mijn audiostreamer, Spotify en Netflix. Ik kan ook geen betalingen meer doen. Ik mis mijn radio en tv in bed, mijn adressenboek, mijn liedjestabs, mijn fototoestel en filmcamera, een bobbel in mijn broekzak en god mag weten wat nog meer... Ik realiseer mij ineens hoezeer ik afhankelijk ben van dat ding.

Ik hoop natuurlijk op een eerlijke vinder en omdat ook mijn OV-kaart in het hoesje zit verwacht ik eigenlijk dat zich snel iemand zal melden. Maar niets van dat alles. Nog dezelfde dag is mijn telefoon offline. Ik stel paranoïde reflexen bij mezelf vast: Is hij gevonden door malafide handelaars die hem gaan verkopen, kunnen ze mijn identiteit of mijn geld stelen?  Ik kan bijna niet geloven hoe ik het heb laten gebeuren dat ik zo afhankelijk ben geworden van een apparaat.

Juist nu valt het me extra op dat ik niet de enige ben. Op het station zie ik dat vrijwel iedereen die voorbij loopt gefixeerd tuurt op hun schermpje zonder ook maar iets of iemand om zich heen te zien. Als ik even later op de fiets voor een stoplicht sta te wachten komt een meisje naast me staan en zegt: “Dat vind jij toch ook niet normaal? Zoiets doe je gewoon niet…” . Ik denk te worden aangesproken, begrijp het niet,  maar even later zie ik dat zij haar oortjes in heeft met een microfoontje in het snoertje. Ongewild ben ik zo deelgenoot van haar gesprek.

Ik ben nog van de generatie van de telefooncel. Cellen op straat maar ook van die celletjes die bestonden uit een perspex koepeltje om je hoofd. Allemaal gericht op het privé houden van de gesprekken. Nu mag blijkbaar iedereen alles horen. Ik was al eens getuige van een echtelijke ruzie, een ontslaggesprek en erotische fantasieën. Allemaal informatie waarbij ik me afvraag: Moet ik dit weten? Alles mogelijk gemaakt door de 24/7 online service van de smartphone en abonnementaanbieders. Een verlicht despoot die alle onderdanen wil monitoren zou het niet beter kunnen doen.

Maar ja zo ineens zonder telefoon zitten is niet alles. Ik begrijp ineens wat cold turkey betekent. Dus sta ik de volgende dag als een hopeloos verslaafde al een nieuw smartphone te kopen en is de nieuwe simkaart onderweg. De anderhalve dag cold turky zonder telefoon lijkt een week, nee een máánd, te duren en de onvermijdelijke conclusie ramt mijn prefrontale cortex binnen: Ik ben een gadgetjunk!

Twee weken na mijn verlies rinkelt mijn spiksplinternieuwe smartphone: “Kan het zijn dat u een smartphone bent verloren met een OV-kaart in het hoesje?” Het is een ouderwetse goudeerlijke vinder! Niks niet malafide. Hij had hem gewoon op straat gevonden in de buurt van de winkel waar ik hem verloren was en waar ik tevergeefs had gezocht. Hij moet twee weken op straat hebben gelegen. Met een heel-hartelijk-bedankt-boeketje, dat enerzijds niet te lullig oogt en anderzijds ook geen godsvermogen kost, ga ik de smartphone halen. “Ik heb hem onder de verwarming te drogen gelegd”, zegt mijn eerlijke vinder, “Volgens mij doet hij het nog”. Ik bedank hem hartelijk en even later thuis laat het ding zich gehoorzaam opladen en begint, na twee weken vorst en nattigheid op straat, vrolijk te functioneren met: “Deze telefoon is verloren, bel svp nummer….” Al mijn tablets thuis melden uit zichzelf: De telefoon is gevonden! Hij is zó smart mijn phone!


Martin Reekers (1951) schrijft regelmatig voor LoopbaanVisie, het onafhankelijke vakblad voor professionele loopbaanadviseur en publiceert boeken binnen het domein mens en werk. Hij is tevens cartoonist. Cartoonisten proberen de werkelijkheid vanuit andere, vaak onverwachte, perspectieven te belichten. Precies dat probeert Martin ook met zijn columns te doen. Soms vederlicht met een vleugje absurdisme, soms wat meer filosofisch, maar altijd afgeblust met een scheutje humor.



Geef hieronder uw reactie op dit nieuwsitem

Leave this one empty:
Naam:
Don't fill in data here:
Reactie:
Don't put anythin in here:
Nog geen reacties geplaatst